Normal Olmamayı

Kusurlarımı seviyorum.

Darılınca surat asmayı,

Canım sıkıldığında sebepsizce bağırmayı,

Olur olmaz yerde kahkaha atmayı,

Normal olmamayı seviyorum…

Sadece canımın istediği şeyleri yapmayı,

Bazen düşünmediklerimi birden söylemeyi,

Bazen herşeyi yüzüme gözüme bulaştırmayı,

Öfkelerimi…

Kızınca küsmeyi,

Heyecanlarımı,

Bazıları hak etmediği halde, sevmeyi.

İçimdeki çocuğu,

Beni seviyorum.

İyi ki varım.

İyi ki benim.

Ne mutlu!

Çok mükemmel değilim.

Ama benden bir tane daha yok!

Beni seven böyle sevsin!

Sevmeyene de zaten yol verdim,

Gitsin…

Sevgili Küllük

Öyle güzel bakıyordu ki gözleri,

Yalan yok, bir an seviyor sandım beni…

Hani kör körü karanlıkta bulurmuş ya,

O da beni onsuzlukta buldu sandım.

Yanılmışım…

Eskiden olsa başlardım sevgili günlük diye,

Şimdi ise sadece sevgili küllük…

Artık Biliyorum

Önceden çok sevdiğin birine şimdi bomboş bakabilmek mümkün mü?

Hiç bir şey hissedememek…

Ben de bu mümkün oldu.

Artık ellinci kattan düşmüşümde, kalkıp yürümeye devam etmişim gibi hissediyorum…

Tek şaşkınlığımsa,

Böyle bir sevgimin bitmiş olması…

Bu yüzden artık insanlara seni seviyorum ama sensizde yaşarım mesafesinde duruyorum.

Çünkü artık kimsenin benden şüphe duyacak kadar sebebi, emin olacak kadar cesaretinin olmasını istemiyorum…

Artık biliyorum,

İnsanlar değişmez,

Ya daha iyi yalan söylerler ya da siz değiştiklerine inanmak istersiniz…