Öğrendik Ki

ogrendik-ki

Öğrendik ki; bir tek insanın bize ”iyi ki varsın” demesi, var olduğumuz için mutlu olmamızı sağlar…

Öğrendik ki; kibar olmak, haklı olmaktan daha önemlidir…

Öğrendik ki; hayat şartları bizi ne kadar ciddi görünmeye zorlasa da hepimiz çılgınlıklarımızı paylaşacak birini arıyoruz…

Öğrendik ki; bazen tek ihtiyacımız olan bir el ve bizi anlayacak bir yürektir…

Öğrendik ki; parayla ”klas insan” olunmuyor…

Öğrendik ki; gün içinde başımıza gelen küçücük şeyler gün sonunda koca bir mutluluğa dönüşüyor….

Öğrendik ki; inkar edip içimizde sakladığımız şeyler gerçekliğini kaybetmiyor…

Öğrendik ki; biriyle dalaştığımızda tek başardığımız onun bize daha çok zarar vermesini sağlamaktır…

Öğrendik ki; her yarayı saran zaman değil sevgidir…

Öğrendik ki; çabuk olgunlaşmak için zeki insanlardan çevre edinmek gerekir…

Öğrendik ki; karşılaştığımız herkes bir gülüşümüzü hak eder…

Öğrendik ki; hiç kimse mükemmel değildir…

Öğrendik ki; hayat zorludur ama biz daha zorluyuz…

Öğrendik ki; gülümsemek, daha güzel bir görüntüye kavuşmanın bedava yoludur…

Öğrendik ki; hepimiz zirvede olmak istesek de asıl keyif oraya tırmanırken yaşadıklarımızdır…

Öğrendik ki; zamanımız ne kadar azsa yapacak işler o kadar çoktur…

Öğrendik ki; birini ne kadar çok seversek hayat onu bizden o kadar çabuk alıyor…

Bunalıyorum

bunaliyorum.jpg

Bazen çok bunalıyorum…

Kimse beni dinlemiyor.

Dinleseler bile anlamıyorlar zaten.

Biliyor musun ben hep haklıyken haksız durumuna düşerim.

Ne yani haklı olmak için illa avaz avaz bağırmak mı lazım?

Bir insan evladı da çıkıp bağırmamıza gerek kalmadan hakkımızı versin yaa.

Böyle insanlar var mı bilmiyorum ama ben hiç rast gelmedim.

Eğer sesin çıkmazsa gelen derdini anlatır.

Of çok bir şey değil ki, insanlar beni dinlesinler istiyorum.

Dinlemeyi geçtim benim burada olduğumu fark etsinler.

Selam falan versinler…