Komutanım

-Bu hayat niye bu kadar acımasız komutanım?

-Ne oldu da acımasız diyorsun?

-Biz şimdi burada birileri daha rahat gülüp eğlensinler, yaşasınlar diye uğraşıyorken neden kimsenin umurunda olmuyoruz?

-Askerlik böyle bir şey evladım, vatan borcu…

-Vatansa sadece bize mi vatan? Görevse sadece bize mi görev?

-Ben 24 yıl boyunca hayatımı, ailemi, her şeyimi bu vatan uğruna her şeyin önünde tuttum ve hiçbir zaman vazgeçmedim. Çünkü birileri lafta, birileri kalpte sever…

Genel Olarak…

genel-olarak

Genel olarak yavaş yaşıyorum. Bazen herkesin mutlu olmak için bir nedeni varken benim hiç bir nedenim yokmuş gibime geliyor. Eğlenmek istemiyorum. İçime kapanmak istiyorum. Hızlı yaşamamı gerektiren bir amacım yokmuş gibi…

Çoğu zaman kimseyle konuşmak istemiyorum. İnsanlara çok küçümseyici bakıyorum. Ve onların beni mutlu edemeyeceğini hissediyorum. Herkesin olumsuz yönleri benim gözümde büyüyor. Ve affedilmeyecek bir hal alıyor. Bazen her şeyi mahvetmek için elimden ne geliyorsa ardıma koymak istemiyorum. Böyle içimde çok büyük bir küfür var sanki bir an herkese sövüp saymak istiyorum. Ve en önemlisi insanların mutlu olması beni deli ediyor. Çünkü onların mutlulukları bana aptalca geliyor…