Normal Olmamayı

Kusurlarımı seviyorum.

Darılınca surat asmayı,

Canım sıkıldığında sebepsizce bağırmayı,

Olur olmaz yerde kahkaha atmayı,

Normal olmamayı seviyorum…

Sadece canımın istediği şeyleri yapmayı,

Bazen düşünmediklerimi birden söylemeyi,

Bazen herşeyi yüzüme gözüme bulaştırmayı,

Öfkelerimi…

Kızınca küsmeyi,

Heyecanlarımı,

Bazıları hak etmediği halde, sevmeyi.

İçimdeki çocuğu,

Beni seviyorum.

İyi ki varım.

İyi ki benim.

Ne mutlu!

Çok mükemmel değilim.

Ama benden bir tane daha yok!

Beni seven böyle sevsin!

Sevmeyene de zaten yol verdim,

Gitsin…

Bunalıyorum

bunaliyorum.jpg

Bazen çok bunalıyorum…

Kimse beni dinlemiyor.

Dinleseler bile anlamıyorlar zaten.

Biliyor musun ben hep haklıyken haksız durumuna düşerim.

Ne yani haklı olmak için illa avaz avaz bağırmak mı lazım?

Bir insan evladı da çıkıp bağırmamıza gerek kalmadan hakkımızı versin yaa.

Böyle insanlar var mı bilmiyorum ama ben hiç rast gelmedim.

Eğer sesin çıkmazsa gelen derdini anlatır.

Of çok bir şey değil ki, insanlar beni dinlesinler istiyorum.

Dinlemeyi geçtim benim burada olduğumu fark etsinler.

Selam falan versinler…