Sabır

sabir.jpg

Uyuyorum…

Çünkü uyanık kaldığım her an her şey daha kötüye gidecekmiş gibi geliyor. Beterin beteri var, bilirim…

1 sene, tam 1 senede berbat oldu hayatım. Artık nefes alırken bile zorlanıyorum. Geleceğimle alakalı en ufak olumlu düşüncem kalmadı. Yakınım dediğim herkes ardına bile bakmadan kaçıp gitti. Böyle içimde büyük bir küfür var sanki, her şeye, her kese sövüp saymak, yakıp yıkmak istiyorum. Birilerinin canını yakmak, kanını içmek istiyorum.

Sırf inancım durduruyor beni. Çünkü o sabret diyor. Kitapta 84 yerde sabır kelimesi geçiyor. İçimdeki ateşi sadece bakara suresinin 153. ayeti söndürüyor.

“Şüphe yok ki, ALLAH sabredenlerle beraberdir.”

Kayboluyorum

kayboluyorum

Seninle derinleşirken ben kayboluyorum içimde,

Kelimelerden köprüler kuruyorum şehrine,

Sol yanımdan sol yanına bir sevda inşası,

Canımdan nefeslerle.

Adını tekrar ediyorum,

Tekrar tekrar Elif diyorum.

Dilimin duası,

Gönlümün rızkı,

Rabbime yolum.

Şükrüm.

İçimin sıcağı.

Her kelamın gönlümün sadakası gibi.

Her sadaka sana bir adım daha kavuşma ihtimali…

Sonra soluma dokunuyorum,

Sızım oluyor,

Sen sızımı da seviyorum…

Ayet ayet bastırıyorum içimin acıyan yanlarını,

Aşkı aşka katıyorum.

Aşktan gelen, aşka gider biliyorum.

Yazdıklarım şimdi kül hece,

Yürek yangınlarından dilin ucuna düşen,

Seninle derinleşirken ben kayboluyorum içimde,

Candan geçip canına soluk arıyorum…

Duam bu ya;

Bu dünya da vuslat nasip olamasa bile ahiretime yazılasın istiyorum…