Efsane Geri Dönüyor

Söyleyin bilsinler…

Dostlarımız sevinsin,

Düşmanlarımız üzülsün.

Yokluğumda var olanlar,

Varlığımda yok olacaklar.

EFSANE geri dönüyor…

Normal Olmamayı

Kusurlarımı seviyorum.

Darılınca surat asmayı,

Canım sıkıldığında sebepsizce bağırmayı,

Olur olmaz yerde kahkaha atmayı,

Normal olmamayı seviyorum…

Sadece canımın istediği şeyleri yapmayı,

Bazen düşünmediklerimi birden söylemeyi,

Bazen herşeyi yüzüme gözüme bulaştırmayı,

Öfkelerimi…

Kızınca küsmeyi,

Heyecanlarımı,

Bazıları hak etmediği halde, sevmeyi.

İçimdeki çocuğu,

Beni seviyorum.

İyi ki varım.

İyi ki benim.

Ne mutlu!

Çok mükemmel değilim.

Ama benden bir tane daha yok!

Beni seven böyle sevsin!

Sevmeyene de zaten yol verdim,

Gitsin…

Bir Çay Koyda Demlenelim

bir-cay-koyda-demlenelim

Bu gece yine uzun…

Düşünülecek, özlenecek, beklenecek çok şey var.

İşin ilginç yanı beklemek de acı verici, onsuzlukta…

Ama daha kötüsü bu ikisi arasında karar verememek…

O yüzden dostum bir çay koyda demlenelim.

Ve söyle bakalım.

Beklemeli mi? Unutmalı mı?